| Moopan's profile>>>Moopan<<<PhotosBlogLists |  Tools  Help |
>>>Moopan<<< |
|||||||||
|
July 03 สาระ...มีที่ไหนหายไปนานไม่ได้กลับมาอัพซะนาน...ช่วงนี้เจอไรในชีวิตหลายอย่างได้เรียนรู้ไรมากขึ้น
ทั้งที่แต่ก่อนบางเรื่องอาจเป็นเรื่องที่รู้แล้วแต่ไม่อยากทำ...ไม่ตั้งใจทำ...ไม่ใส่ใจ
แต่บัดนี้...เราจะพัด ตะ นา ...ขึ้นอย่างช้าๆ...ซึ่งเราก็ไม่กล้าคาดหวังกับผลที่จาตามมาสักเท่าไหร่
นั่งๆนอนๆอ่านๆหนังสือไปตามเรื่องตามราวก็ได้ค้นพบว่า...การตั้งใจเรียนจาทำให้ท่านได้ความรู้มากมาย
และความรู้มากมายจะทวีมากขึ้นไปอีก...ถ้าไฟได้ลนตรูด ท่าน....เหอๆ
ก็มันจาสอบอยู่วันสองวันแล้ว...ความรู้ไม่มาไม่ได้แล้วคับ...
ตอนนี้เลยต้องเปนอีป้าหน้าเหี่ยวไม่ออกไปไหนสักระยะ
แต่...ที่จืงเราก็แอบไปนอกรอบนะ...แหะๆๆ อดใจไม่ไหวจิงๆ ถือซะว่าไปคลายเครียดละกัน...
แอบกัวเหมือนกานว่า แอลกอฮอลจาไปทำลายเซลสมองที่มีเหลืออยู่น้อยนิดป่าว??
ตอนนี้เหมือนว่ามีไรให้คิดเยอะแยะเต็มไปหมด...ทั้งมีสาระและไร้สาระไปตามเรื่อง
ก่อนอื่นต้องบอกว่า...เรื่องที่มีสาระนั้น...ข้าพเจ้าได้คิดแล้วปรึกษาแล้ว และเลือกทางออกได้แล้ว
แต่....ทางออกช่างไม่ตรงกะใจ ...แต่ก็ต้องทำ...ว้าๆๆ..ก็มันดีสุดแล้วนี่นาที่ทำหยั่งงี้...
มาถึงเรื่องไร้สาระ...โอ้ยพี่น้องคับ...ไอ้แพนมีให้คิดเยอะแยะ...ไม่รู้ว่าทำไมช่างสรรหาซะจิง
อย่างเช่น....
ปัญหาการคิดนอกกรอบของเรา...ที่พยายามจาแก้ไม่ก็ลด...ช่างทำได้ยากเย็นจิงๆ...
ปัญหาการพูดจาไม่รู้เรื่อง..ที่นับวันจาทวีคูณขึ้น
ปัญหาการวางตัว...ที่มักจาผิดที่ผิดทางเสมอ
ท้ายสุด แต่ยังไม่หมด...
ปัญหาการกวนตรีน...ที่ขอบอกตามตรงว่า...มันไม่ได้อยู่ในกมลเราจิงๆ...แต่ทำไมเพื่อนๆว่ามันเปน..
มาถึงตอนนี้คนที่อดทนอ่านมาถึงได้ก็ขอตบมือให้คับ...แม้จาไม่เข้าใต...ก็ขอชมเชย
เพราะถ้าเข้าใจก็แปลก...เรายังงงกะเราเองว่าเขียนไรไปในวันนี้...เอาเป็นว่า
เราขอบคุณ...ที่เข้ามาให้กะลังใจเราในการอ่านหนังสือละกัน
เหอๆ...ก็มันเซงหนิ...อ่านไม่รู้เรื่องเลยต้องหาไรระบาย
เอาเป็นว่า....ขอจบด้วย สาระหน่อยละกัน
เรารัก...คิดถึงทุกๆคนมากนะจ้า
แล้วก็รู้สีกโชคดีมากๆด้วยที่มีเพื่อนและบุคคลรอบข้างอย่างคุณๆ
ขอบคุณคร้าบบบบ
ปล. สอบเสดเจอกาน....เหอๆๆ จาได้หลุดพ้นจากความเครียดซะที
June 10 sOrRY for ETh i'v dOne...คำพูดคนเหมือนดาบสองคม...
บางครั้งคำพูดเราอาจทำร้ายคนที่เรารักโดยไม่รู้ตัว
...อาจเป็นเพราะความคะนองปาก...
...อาจเป็นเพราะอารมณ์หงุดหงิด...
...อาจเป็นเพราะความพาล...
...อาจเป็นความน้อยใจ...
และอาจจะเป็นอะไรก็ได้ที่เราอยากจะโทษมัน
แต่สุดท้ายมันก็คือตัวเราเอง
ที่ได้ทำร้ายคนที่รักเราและรู้สึกดีต่อกัน
...
ความรู้สึกที่เสียไปอาจจะเรียกกลับคืนมาไม่ได้
แต่ขอโอกาสให้ได้สร้างมันขึ้นมาใหม่
...
...เสียใจและขอโทษกับสิ่งที่ทำลงไป...ขอโทษจริงๆ...
May 25 Dear...my luvly dukdikA DOG SITS WAITING
by Kathy Flood A dog sits waiting in the cold autumn sun. Too faithful to leave, too frightened to run. He's been here for days now with nothing to do But sit by the road, waiting for you. He can't understand why you left him that day. He thought you and he were stopping to play. He's sure you'll come back, and that's why he stays. How long will he suffer? How many more days? His legs have grown weak, his throat's parched and dry. He's sick now from hunger and falls, with a sigh. He lays down his head and closes his eyes. I wish you could see how a waiting dog dies. กระโดดม้วนหาง...วิ่งไล่งับ...ข่มขู่ลูกสมุน...ขี้อิจฉา...ล้วนแล้วแต่เป็นไอ้ดุ้กดิ้กทั้งนั้น... อาจจาไม่ใช่ตัวแรกที่ต้องจากไป...แต่เป็นตัวที่เราเสียน้ำตาให้เยอะที่สุด...จากไปในเวลาที่เราไม่อยู่ไม่ได้ดูแล...เป็นตัวที่เราลาก่อนจะมา...มันยังเดินเอื่อยๆมาหาเรา...ก่อนมาสองอาทิตย์อาการไม่สบายตัวสั่นค่อยๆทุเลาลง...แต่ไม่นึกว่าจาเป็นพยาธิหัวใจที่ทำให้มันไปเร็วขนาดนี้... แล้วต่อจากนี้ใครจามาวิ่งกระโดดใส่เราตอนเรากลับไป...ใครจามาทำท่าตลกๆให้เรา...ใครจาเล่นซ่อนแอบตอนอาบน้ำตัดขน... ...หลับให้สบายนะดุ้กดิ้ก...
May 23 The old world…ช่วงนี้ได้พบเห็นประสบการณ์ของคนรอบข้างมามากมาย...และได้เรียนรู้บทเรียนใหม่ๆทำให้ได้รู้ว่า โลกนี้บางครั้งก็ใหญ่โต...แต่บางครั้งก็แคบกระจึ๋งนีง...ฉะนั้นเราจะต้องปรับตัวยืดหยุ่นอยู่ตลอดเวลา...เฮ้อ...การเป็นมนุษย์นี่ก็ยากเหมือนกานนะเนี่ย...ตอนนี้ชีวิตเราก็ลุ่มๆดอนๆ ติงต็องไปวันๆ...หาแก่นสารไม่ค่อยได้...ไม่ได้เป็นเพราะว่าคิดไม่เป็นนะ...แต่ไม่อยากคิดมากกว่า...เครียดไปเดียวอาการเดิมๆจากลับมา...คิดถึงเมืองไทยจัง...อยากกลับหาป็าม้า...แก้งค์ลูกหมู...พี่ๆน้องๆเพื่อนๆและเหล่านักชิมทุกท่าน....รอนะเดวจากลับไป... คิดถึงมากๆ...
...วันก่อนได้คุยกะหยุ่น แล้วก็คิดถึงแกมาถนัดจิต...เฮ้อ...ได้คุยกะแกนิดนึงก็โอว่ะ....
...HBD to… Noinah …Boss …Aeey …Ann…Be happy naja
...???...จารู้ตัวมั้ยเนี่ย...ว่าโกรธอยู่...ง้อดิง้อ...มัยไม่เคยรู้ไรเลยฟะ...เซง...
April 05 Let it beตอนนี้เปนไรมะรู้...ก็ได้แต่ปล่อยให้มันเปนไป...เพราะไม่รู้จาแก้ยังไง
งงมะ...เหอๆ เรื่องของเรื่องก็คือ...อยู่ดีๆก็เซงขึ้นมาขณะจิตอย่างหาทางแก้ไม่ได้
เลยเดือดร้อนถึงน้องๆเมดที่งงว่าไอ้พี่แพนมันเปนไรหว่า...รึว่า...จาเปนอย่างที่มันบอกคือ...
เปนโรคแพ้วันศุกร์...อาการของโรคคือ...กระวนกระวาย..ดิ้นชักกะแหงกๆเพราะไม่ได้ออก..
ถ้าเปนงั้นเจงๆก็...แย่แน่ๆ ต้องรักษาด่วน...
เฮ้อๆๆ...คงต้องปรับปรุงคุณภาพชีวิตใหม่แล้วล่ะสิ...กลายมาเป็นป้าติดเที่ยวซะละ...ไม่ดีๆ
ช่วงนี้มีไรให้คิดเต็มไปหมดเลย...มีโปรเจ็กมากมายอยู่ในหัวแต่...ไม่ได้ทำ
ทั้งไม่กล้าทำ...ทำไม่ไหว...ทำไม่ได้...ขี้เกียจทำ
สงสัยเราคงต้องสังคยนาความคิดใหม่หมด
ไม่งั้น ไม่สำเร็จสักอย่างแน่ๆ
เอ...ทำไมมีคำว่า...ไม่...เยอะจังหว่า
เออ พอเหอะ...เราว่าเราเริ่มทำไรสักอย่างดีก่า
ขอกะลังใจด้วยน้า...แก้งค๋ลูกหมู January 27 เราคือผู้พิชิตภูกระดึง ห่างหายไปนานกะการอัพเดต...ตอนนี้ได้กลับเมืองไทยเรียบร้อยร้อย...เร็วดีเนอะ...มาถึงปุ้ปโปรแกรมออนทัวร์ก็เต็มเลย...อย่างแรกเลยคือการรับหน้าที่เดิมๆคือ ช่างกล้องจำเป็น...ไปนอนบ้านต้าเจ้าภาพตั้งกะเยน...แถมตื่นตั้งกะตีห้าอีก...ยังเหนหน้าน้องไม่ครบวันเลย...ไอ้บอสคงน้อยใจแย่...แต่วันนั้นเหนื่อยจิงๆ...ตีห้ายันตีสองของอีกวัน..ไม่รู้ไปเอาพลังบ้ามาจากไหน...แถมยังหน้าทนทั้งร้องทั้งแดนซ์...โอยยยลืมคิดไปอายุเยอะแล้ว...
วันรุ่งขึ้น ต้องรีบแพ็คของไปภูกระดึง...อ่านะ...คิดแล้วเหนื่อย...จารอดมั้ยหว่า...แล้วก็รอดมาได้ครบสามสอง...เป็นไรที่มันส์มากกกก....
ได้เห็นไรเยอะแยะที่ไม่เคยจะมองว่ามันมีค่า...
การปีนเขา..ก้อนหิน รากไม้ ช่างเรียงตัวเป็นขั้นให้เราได้ใช้ประโยชน์
การเดินป่า...ต้นไม้ไม่ได้ขึ้นเปนแนวตรงเสมอ...ไม่ได้มีใบทุกต้น...และก็ไม่สีเขียวเสมอไป
ความอดทน...ในการรอ..รอพระอาทิตย์ตก..คุ้มค่ากะการรอจริง...
ความพยายาม...ในการตื่นเช้าไปดูพระอาทิตย์ขึ้น..จิบกาแฟสิบบาทตอนพระอาทิตย์ขึ้น หาไม่ได้ในร้านสตาร์บัค
ความมืด...มีไรซ่อนอยู่มากมาย..มิตรภาพที่เกิดขึ้นระหว่างทางที่ไม่มีไฟ...ดูดาวกะคนร่วมทางที่ไม่ต้องรู้ชื่อ
รอยยิ้ม...ที่ไม่ได้เห็นมานาน
ทริปนี้เราได้เห็นไรมากกว่าธรรมชาติ..เหนื่อยแต่หนุกก่าที่คิด...นี่ขนาดเราไม่ได้ไปกะเพื่อนๆเลยเนี่ย...แน่นอนต้องมีทริปหน้าแน่ๆ...
ปล. ตอนนี้เรานอนอาบเคาน์เตอร์เพลนอยู่แกเปน counterpain girl เลย...เจ้งคับ..เดินไปไหนมาไหน ไม่เหมือนกะเป็ดก็เหมือนซอมบี้..คงต้องพักฟื้นอีกหลายวัน
ปล.อีก ลืมบอกไป...เพื่อนร่วมทางทริปนี้มีหน้าตาดีหลายคนอ่า...เหอๆๆ เสียดายเป็นรุ่นน้องซะส่วนใหญ่ ทำไงได้เด็กๆมันปิดการกีฬามหาลัยหนิ...หน้าใสกันเจงๆ... December 19 The End ... Againเผลอแปปๆ ก็จาหมดปีอีกแล้ว...เรวจัง...ยังรู้สึกว่าไม่ได้ทำสิ่งที่หวังไว้ให้เสร็จเลย...เวลามันเดินเร็วรึว่าเราต้วมเตี้ยมเองน้า...
เดือนหน้า ก็จาย่างเข้ารอบที่สองของชีวิตแล้ว...อายุกับการพัฒนาการเราช่างสวนทางกันเสียนี่กะไร
....
เอาเป็นว่าเดือนนี้ก็มีไรให้ทำหลายอย่างเหมือนกัน...อย่างเช่น รับผิดชอบชีวิตน้อยๆเป็นเวลาสองวัน
อันนี้ทำให้เรารู้เลยว่า ชอบเลี้ยงหมากะชอบเล่นกะหมา มันต่างกัน..
เล่นกะมัน ก็แค่เล่นไม่ต้องคิดไรมาก
แต่เลี้ยงนี่ดิ...อยู่ที่นี่เลี้ยงแค่ตัวเดว ต่างกะเลี้ยงไอ้แปดยอดหมานุษย์ที่บ้านอีก
ไหนจาอาหารที่ต้องตาลีตาเหลือกกลับมาให้ทัน... พามันออกไปเดินเล่น...เช็ดขี้เยี่ยว...
ไม่เคยมีอะไรทำให้เราตื่นมาเจ็ดโมงเช้าเพื่อมามองหน้ามัน ถามมัน...และเช็ดขี้ให้มันเท่าไอ้ค้งได้อีกแล้วคับ
เลี้ยงมันแค่สองวัน ... แต่ โคด รักมันเลย...เปนความทรงจำที่ดีไปอีกแบบ
....
และท้ายสุด...เราก็ยังมีชีวิตหยำเป เหมือนเดิม ... แพนคนเก่ากลับมาซักครึ่งนึงทีเถอะ...
อยากไปเดินสวนลุมไนท์ ..เซ็นทรัล..ท่าพระจันทร์..ข้าวสาร..สำเพ็ง..คลองถม..เยาวราช..สะพานเหล็ก..สีลม
อยากไปกิน ก้วยจั้บ..คั่วไก่..ผัดไท..กุ้งกระทะ..กระเพราไก่ไข่ดาว..โตเกียวไส้ไข่..เซเวนเซ่น..ไผ่ทอง..และฝีมือหม่าม้า
แค่นี้แหละ ไม่มีไร...ระบายหน่อย
....
คิดถึงเพื่อนๆทุกคนเหมือนเดิมน้า...คิดถึงแก้งลูกหมูด้วย...คิดถึงๆๆๆๆ
เทอมนี้โรคโฮมซิก ยังคงอยู่กะเรา ไม่เคยหาย...แม้จามาช้าหน่อย...แต่มันก้อยังมีอยู่
เฮ้อ...สู้ๆๆๆๆ Moopan
|
|
|||||||
Send a private message
Subscribe to RSS feed
Tell a friend
Add to My MSN
Add to your network
Sign up for alerts|
|
