…ช่วงนี้ได้พบเห็นประสบการณ์ของคนรอบข้างมามากมาย...และได้เรียนรู้บทเรียนใหม่ๆทำให้ได้รู้ว่า โลกนี้บางครั้งก็ใหญ่โต...แต่บางครั้งก็แคบกระจึ๋งนีง...ฉะนั้นเราจะต้องปรับตัวยืดหยุ่นอยู่ตลอดเวลา...เฮ้อ...การเป็นมนุษย์นี่ก็ยากเหมือนกานนะเนี่ย...ตอนนี้ชีวิตเราก็ลุ่มๆดอนๆ ติงต็องไปวันๆ...หาแก่นสารไม่ค่อยได้...ไม่ได้เป็นเพราะว่าคิดไม่เป็นนะ...แต่ไม่อยากคิดมากกว่า...เครียดไปเดียวอาการเดิมๆจากลับมา...คิดถึงเมืองไทยจัง...อยากกลับหาป็าม้า...แก้งค์ลูกหมู...พี่ๆน้องๆเพื่อนๆและเหล่านักชิมทุกท่าน....รอนะเดวจากลับไป... คิดถึงมากๆ...

...วันก่อนได้คุยกะหยุ่น แล้วก็คิดถึงแกมาถนัดจิต...เฮ้อ...ได้คุยกะแกนิดนึงก็โอว่ะ....

...HBD to… Noinah …Boss …Aeey …Ann…Be happy naja

...???...จารู้ตัวมั้ยเนี่ย...ว่าโกรธอยู่...ง้อดิง้อ...มัยไม่เคยรู้ไรเลยฟะ...เซง...