ห่างหายไปนานกะการอัพเดต...ตอนนี้ได้กลับเมืองไทยเรียบร้อยร้อย...เร็วดีเนอะ...มาถึงปุ้ปโปรแกรมออนทัวร์ก็เต็มเลย...อย่างแรกเลยคือการรับหน้าที่เดิมๆคือ ช่างกล้องจำเป็น...ไปนอนบ้านต้าเจ้าภาพตั้งกะเยน...แถมตื่นตั้งกะตีห้าอีก...ยังเหนหน้าน้องไม่ครบวันเลย...ไอ้บอสคงน้อยใจแย่...แต่วันนั้นเหนื่อยจิงๆ...ตีห้ายันตีสองของอีกวัน..ไม่รู้ไปเอาพลังบ้ามาจากไหน...แถมยังหน้าทนทั้งร้องทั้งแดนซ์...โอยยยลืมคิดไปอายุเยอะแล้ว...

 

วันรุ่งขึ้น ต้องรีบแพ็คของไปภูกระดึง...อ่านะ...คิดแล้วเหนื่อย...จารอดมั้ยหว่า...แล้วก็รอดมาได้ครบสามสอง...เป็นไรที่มันส์มากกกก....

ได้เห็นไรเยอะแยะที่ไม่เคยจะมองว่ามันมีค่า...

 

 

การปีนเขา..ก้อนหิน รากไม้  ช่างเรียงตัวเป็นขั้นให้เราได้ใช้ประโยชน์

การเดินป่า...ต้นไม้ไม่ได้ขึ้นเปนแนวตรงเสมอ...ไม่ได้มีใบทุกต้น...และก็ไม่สีเขียวเสมอไป

ความอดทน...ในการรอ..รอพระอาทิตย์ตก..คุ้มค่ากะการรอจริง...

ความพยายาม...ในการตื่นเช้าไปดูพระอาทิตย์ขึ้น..จิบกาแฟสิบบาทตอนพระอาทิตย์ขึ้น หาไม่ได้ในร้านสตาร์บัค

ความมืด...มีไรซ่อนอยู่มากมาย..มิตรภาพที่เกิดขึ้นระหว่างทางที่ไม่มีไฟ...ดูดาวกะคนร่วมทางที่ไม่ต้องรู้ชื่อ

รอยยิ้ม...ที่ไม่ได้เห็นมานาน

 

 

ทริปนี้เราได้เห็นไรมากกว่าธรรมชาติ..เหนื่อยแต่หนุกก่าที่คิด...นี่ขนาดเราไม่ได้ไปกะเพื่อนๆเลยเนี่ย...แน่นอนต้องมีทริปหน้าแน่ๆ...

 

 

ปล.       ตอนนี้เรานอนอาบเคาน์เตอร์เพลนอยู่แกเปน counterpain girl เลย...เจ้งคับ..เดินไปไหนมาไหน ไม่เหมือนกะเป็ดก็เหมือนซอมบี้..คงต้องพักฟื้นอีกหลายวัน

 

 

ปล.อีก    ลืมบอกไป...เพื่อนร่วมทางทริปนี้มีหน้าตาดีหลายคนอ่า...เหอๆๆ เสียดายเป็นรุ่นน้องซะส่วนใหญ่ ทำไงได้เด็กๆมันปิดการกีฬามหาลัยหนิ...หน้าใสกันเจงๆ...